Afscheid van illusies

Een compleet digitaal fruitschaalforum komt in actie als een vrouw ten einde raad haar spullenprobleem voorlegt. De meningen vliegen je als vitamines om de oren, van kort door de bocht via empathisch naar deskundig en gebaseerd op eigen ervaringen. In de vorige les van de Bewaarschool waren de gestudeerde deskundigen aan het woord. Nu is er ruimte voor ervarings- en levensdeskundigen. Deze en andere – al dan niet spontane – vormen van onderlinge ondersteuning zijn naar mijn idee van onschatbare waarde. Laten we daar meer gebruik van maken.

‘Voordat we gingen samenwonen ontdekte ik dat een kamer in zijn appartement helemaal vol dozen met documenten, oude serviezen, prullaria en ander spul stond. We hebben geprobeerd dit samen op te ruimen, maar het lukte hem niet om iets weg te doen. Uiteindelijk hebben we afgesproken dat hij na de verhuizing ‘ruimte in zijn leven’ zou maken voor mij.

Inmiddels zijn we verhuisd, prachtig nieuw appartement, maar het lukt hem maar niet om dingen weg te gooien. Hij probeert het echt, gaat zitten met een doos en pakt wat uit. Vervolgens wordt hij radeloos, paniekachtig, doos weer dicht, snel een luchtje scheppen en voorlopig weer even laten.
Intussen zit ik al maanden tussen de dozen (zestig!) en er komt maar geen einde aan. Dan zie ik opeens weer een hele rij prullaria ‘stiekem’ voor de boeken staan, of een paar opgerolde oude shirts in de kledingkast gepropt. Dan weet ik dat hij geprobeerd heeft op te ruimen…
Ik trek het niet meer!!  Hoe kan ik hiermee omgaan?


@koning

‘Wat vindt hij ervan als je spullen naar de kringloop brengt? Ik herken het gevoel wel dat het zonde is om spullen weg te gooien die nog goed zijn. Ik breng dat soort dingen naar de kringloop.’


@yellowsub

‘Misschien kun je eens contact opnemen met een psycholoog? Meer met het idee dat die je concrete tips kan geven over hoe je zo’n gesprek kunt sturen en welke manier misschien werkt om hem tot weggooien aan te zetten.’


@earring

‘Oh, ik voel zo met hem mee! Ik vind afscheid nemen van spullen ook zo moeilijk, er is altijd een reden waarom ik iets bewaar. Een mooi lintje kan nog gebruikt worden, of een leuk doosje komt altijd weer van pas. Opslag huren kost maar 67 euro per maand.’


@comice

‘Ik denk dat jullie hulp moeten gaan zoeken zodat hij hieraan kan gaan werken. Gewoon even goed opruimen neemt de oorzaak niet weg, er moet echt meer gebeuren.’


@earring, wij hebben geen 67 euro per maand liggen om aan opslag te besteden. @yellowsub, ik wil best mee naar de psycholoog! Misschien moet ik ook wel dingen aanpassen, des te beter! Maar we moeten hier wel wat aan gaan doen.


@krent

‘Als je opslagruimte gaat huren vind ik dat je toegeeft aan zijn verzamelwoede.’

 


@oranje boven

‘Dit lijkt me vreselijk. Ik ben juist van het weggooien als je het niet meer gebruikt (op een aantal dingen met sentimentele waarde na). Zou je relatie het overleven als jij – na een redelijke termijn – zelf de spullen uitzoekt en weggooit? Voor mijn part wanneer hij er niet is. Dat zou mijn manier van handelen zijn. Stoornis of niet.’


@granaat

‘Als je aan het eind van de maand nog geeneens 67 euro overhoudt dan vind ik het heel verstandig van je man om nog bruikbare spullen niet zomaar weg te gooien.’


 

@guaca

‘Zo heb ik ook veel spullen. Vandaag ben ik met pijn in mijn hart begonnen met afscheid nemen. Wat mij wel helpt is dat ik de spullen die waarde hebben of niet kapot zijn bij de kringloop breng. Zo doe ik er een ander hopelijk weer een plezier mee.’


@dragon

‘Container bestellen. Alles wat nu nog in dozen zit heeft-ie blijkbaar niet zo hard nodig!’

 


Bedankt voor alle reacties! Ik heb er echt wat aan.
Het kringloopidee van @koning kan ik nog uitwerken. Ik heb het al eens geopperd, maar het was nog niet echt een strategie.
Ik ga meer info over de stoornis opzoeken en als ik hem vertel wat het inhoudt dan staat hij er denk ik wel open voor.
En @oranje boven en @dragon, ik denk dat het voor ons niet zou werken, hoewel ik dolgraag alles in één keer in de vuilnis zou willen gooien. Hij vertrouwt er echter niet op dat ik goede criteria hanteer en hij wil het echt zelf doen. Als ik het dan stiekem zou doen denk ik dat hij dat als een vertrouwensbreuk zou opvatten. We zouden dan nog beter kunnen gaan latten.

@bessie

‘Wat herkenbaar zeg! Mijn partner heeft dat ook en alles is hier in beginsel in ‘zijn’ kamer gezet. Ik dacht: deur dicht en niet meer aan ergeren. Er zijn ergere dingen in de wereld… Maar toen ons tweede kind kwam moest die kamer leeg. Heel de zwangerschap heb ik aan zijn kop moeten zaniken. Ik dacht echt dat hij de baby tussen de dozen wilde gaan leggen. Uiteindelijk heeft hij wel een paar dingen weggegooid, maar het gros van de dozen is nu verplaatst naar een loze ruimte onder de vloer. Het is echt een stoornis, want hij kan nu nooit bij die spullen. Dus wat heb je er dan aan om ze te bewaren?’


@pitje

‘Hoe netjes opgeruimd ben jij? Zo netjes dat het lijkt op smetvrees? Of wil  je gewoon alle spullen netjes in de kast hebben, geen overvolle woonruimte, etc.? Jammer dat hij het doorschuift naar jou…’


@pitje, ik heb geen smetvrees want met schoonmaken ben ik juist weer vrij relaxed. Wel ben ik heel erg opgeruimd en vind ik het bijvoorbeeld al a-relaxed als de boeken in de boekenkast in dubbele rijen staan of als er in de keuken een heleboel pannen in elkaar gestapeld zijn. Het liefste wil ik overal makkelijk bij kunnen. Daar heb ik wel concessies in gedaan, ik stapel en zet sommige dingen dubbel zodat er meer past, maar ik wil dan niet dat er ook nog paperclipjes en papiertjes tussen gepropt worden.


@bessie

‘Tips heb ik niet. Wel heb ik het idee dat het ‘hielp’ toen hij naar zo’n programma op tv had gekeken, over een man met hetzelfde gedrag. Daar stond echt het hele huis vol. Ultimatums hielpen bij ons niet. Zelfs het ultieme ultimatum van een baby was hier niet genoeg. Sterkte ermee, het is lastig.’


@trio

‘Wat jouw man heeft heb ik ook in lichtere mate. Ik zou echt heel graag opruimen en een leger huis hebben, maar het gaat zeer moeizaam. Het duurt inderdaad eindeloos om een doos leeg te krijgen en het valt me zwaar. Dat klinkt misschien pathetisch, maar ik verbind aan veel dingen emotionele waarde. Dingen weggooien is voor mij dan ook vaak afscheid nemen van illusies (dat ik ooit nog weer in maatje 36 ga passen, dat ik ooit die taal ga leren waar ik boeken in heb, dat ik ga leren breien en daarvoor wol bewaar, etc.) en ook dat is voor mij emotioneel, ik associeer het met falen.

Wat ik ook herken is dat ik in paniek raak als ik onder druk gezet word om dingen weg te gooien, en om tempo te maken met opruimen. Toch heeft mijn vriend me wel geholpen met afscheid nemen van spullen (denk duizend koffiemokken en t-shirts waar ik allemaal herinneringen aan verbond, dat soort werk). Maar dat ging met geduld en lichte druk, niet met zware druk.
Ik weet niet precies wat je hieraan hebt, behalve dat ik het dus herken van je man. Maar het is echt iets psychisch. Een therapeut kan hem absoluut helpen met de onderliggende issues. Waarom denkt hij die spullen nodig te hebben, spelen er thema’s als verlies, houvast of – zoals bij mij – falen?
Maar nogmaals: ik denk dat het belangrijk is dat je gelooft dat je partner die spullen ook echt wel kwijt wil, maar het niet kan. En dat druk zetten niet helpt als hij er van in paniek raakt.’

@(o)pruimen

‘Niet alleen hierom, maar wij zijn gaan latten. Ik hou van schoon en opgeruimd, hij is een rommelkont. Baalt er zelf ook van… zo af en toe gaat hij puinruimen… zegt dan ook dat hij het veel fijner vindt als alles aan kant is, maar zodra hij maar iets laat liggen begint het van voren af aan. Zijn ouders zijn net zo.’


@trio

‘Ik ben ook enigszins erfelijk belast hoor. Mijn grootouders bewaarden ook alles (maar die hebben het excuus dat ze de oorlog hebben meegemaakt). Mijn vader en mijn broer zijn ook zo’n vreselijke verzamelaars. Hun argumenten zijn vaak: ja maar, dit is of wordt ooit een collector’s item, dat wordt veel geld waard. Nou, verkoop het dan, zeg ik dan…
Maar goed, als het moet kunnen ze wel dingen wegdoen, maar het ‘misschien komt het ooit van pas/wordt het geld waard’, dat herken ik.
Ik kan ook lang aanhikken tegen weggooien, maar als ik het rationeel benader (je hebt dit nog nooit gebruikt, die spijkerbroek ga je echt niet meer passen, bovendien is het model totaal uit de mode, etc.) dan kan ik het wel en heb ik verrassend genoeg ook nooit spijt achteraf.’


Er zit inderdaad een familiaire component in, @(0)pruimen, zijn vader was ook zo. Mijn vriend beseft wel dat het een stoornis is en doet bij vlagen zijn best dingen weg te doen. Maar ik merk dat dat toch oprecht heel moeilijk voor hem is. Ook het prullenbakken checken herken ik, haha. Zelfs een dopje van een fles haalt hij er uit ‘want misschien ooit nog nodig’.
En het wrange van het verhaal is: hebben we dan eens iets nodig, een stuk gereedschap of zo, dan moet ik het nieuw kopen omdat de berging zo tjokvol staat dat er niets vindbaar is.


@zure bom

‘Wat heftig joh, sterkte! Ik zou hem wel proberen te stimuleren om op te ruimen maar niet met veel druk, dan jaag je hem tegen je in het harnas. En ik zou al helemaal niet zelf dingen weg gaan gooien. Heeft hij zelf niet het idee dat hij die ruimte beter zou kunnen gebruiken?’


@trio, wat goed, bedankt voor de info! Jou is het dus wel gelukt om samen dingen weg te gooien zonder een therapeut? Ik denk dat mijn vriend ook dingen met falen associeert. Inderdaad talen leren, ik heb vijf verschillende Russische woordenboeken gevonden, om maar eens een taal te noemen. Ik word dan geïrriteerd: één goed woordenboek is toch genoeg?! Maar misschien is het voor hem verbonden aan die hoop om vloeiend Russisch te spreken. En dat het er nu niet inzit betekent niet dat het niet volgend jaar misschien wel zou kunnen, etc., etc. Het is wel goed om inzicht te krijgen in zijn gevoelens. Ik ga ook proberen om dit boven te krijgen in een gesprek. Goed om te horen dat je uiteindelijk zoveel weg hebt kunnen gooien!


@brains

‘Geen tips, wel sterkte …’

 


Inspiratiebron: Vivaforum  (vrijelijk bewerkt door Marian Habets)

Probleemgevallen in de tuin

In mijn tuin ontstaat altijd weer een rommelige hoek. Als hij me te veel begint te storen ruim ik hem op, maar binnen een paar maanden ontspringt hij ongemerkt opnieuw, op dezelfde plek of ergens anders. Momenteel is hij ook weer opgedoken en om ervan te leren ga ik het probleem hier eens onder de loep nemen. Misschien helpt dat om er voor langere tijd mee af te rekenen.

Wat is er aan rommel?

Twee zakken tuinaarde, anderhalve zak potgrond, een kromgetrokken tuintafelblad overwoekerd door klimop, een stapeltje bakstenen, een emmer met tien nog te planten vuurdoorns, een containertje met brandnetel- en een met smeerwortelgier, het gietijzeren onderstel van een tuinbank, een paar lege bloempotten en twee zinken lantaarntjes. Deze hoek van de tuin is bestraat met klinkertjes, een kwart cirkel. Er heerst daar bijna altijd schaduw en tussen de bemoste stenen hebben de zaden van vingerhoedskruid en reuzenberenklauw een goede voedingsbodem gevonden. En er is klimop.

Wat was oorspronkelijk de functie?

Het is een stukje niemandsland geworden sinds ik het tuinbankje uit elkaar heb gehaald om de latten opnieuw te schilderen. Toen het bankje er nog stond kon ik daar lekker zitten om de tuin eens van een andere kant te bekijken. Of om de krant te lezen, met een kop koffie erbij. Soms stookte ik ’s avonds vuurtje in de vuurschaal en als de rest van de tuin in de felle zon lag was het een aangename schaduwplek.

De achtergrondverhalen

Het is inmiddels twee jaar geleden dat ik het bankje heb gesloopt. Van de helft van de latten heb ik de verf inmiddels afgeschraapt waarna ik besloot dat ik ze niet ga schilderen maar met olie ga behandelen. Dat project is niet voorbij het denkstadium gekomen. De zakken grond zijn uiteraard bedoeld voor het verpotten van planten en het voeden van mijn tuingrond. Dat voeden had ik eigenlijk in het voorjaar moeten doen. Is het nog zinvol nu het al bijna september is? Het kromme tuintafelblad kan ik misschien nog ergens voor gebruiken. Ik heb alleen nog niet bedacht waarvoor. Misschien om de rommel achter te verbergen? De verschillende gieren heb ik zelf gemaakt volgens een oud recept. Deze voedende brouwsels kan ik toevoegen aan het gietwater voor de planten. Het een is voor de plantgroei, het ander voor de bloemvorming. Na een paar weken dagelijks roeren ging het vreselijk stinken, wat ook de bedoeling was. Gelukkig zitten er deksels op de containers. Ik heb de bladeren er uiteindelijk te lang in laten zitten en durf de nu beschimmelde vloeistof eigenlijk niet meer te gebruiken. Weggooien vind ik echter zonde van de tijd die ik erin heb gestopt. De vuurdoorns waren een impulsaankoop, ik ben daarna van gedachten veranderd over de bestemming. In afwachting van een beter idee kwijnen ze nu langzaam weg met z’n tienen in een pot. De bakstenen wil ik gaan gebruiken voor een rand langs de border. De lantaarns heb ik al heel lang, ik vind ze mooi sprookjesachtig. De venstertjes laten echter nauwelijks nog licht door.

Uitstellen

Nu ik er vanonder mijn organizerpet over nadenk zijn het stuk voor stuk probleemgevallen waarvan ik het oplossen om allerlei redenen heb uitgesteld. Ik moest over al die dingen beslissingen nemen en die vond ik op dat moment te lastig. Door af te wachten hoopte ik op spontane oplossingen (ja, soms lossen problemen zich vanzelf op). Maar ik had er wel al tijd in gestopt, waardoor ik er niet toe kon komen om ze als mislukt te beschouwen en het ‘halffabrikaat’ weg te doen. Elk verhaal kon in theorie nog steeds goed aflopen. Als ik maar in actie zou komen.
Uitstelgedrag is ook mij niet vreemd. Uit alle tips en adviezen die over uitstelgedrag zijn te vinden heb ik er drie uitgezocht om op mezelf los te laten.

In stukken hakken

Ik ga de taak (de rommelhoek in de tuin blijvend opruimen) in stukjes hakken en die apart uitvoeren. Ik maak elke subtaak klein genoeg om hem in een half uur te kunnen doen.
De subtaken worden dus onder andere:
– de ‘giftige’ gieren verdunnen met water (een op tien) en ze in het bos uitgieten. Daar kan het vast geen kwaad. Lege containers in de schuur zetten;
– lantaarntjes schoonmaken, nieuwe waxinelichtjes erin doen en op de tuintafel zetten;
– alle zakken tuinaarde uitstrooien in de borders daar waar het schraal is;
– potgrond in de schuur in de hoek zetten en daarna steeds eruit halen wat ik nodig heb;
– losse stenen toevoegen aan de grotere stapel achter de schuur. In het voorjaar verder kijken hoe ik ze ga gebruiken (ja, weer uitstellen, ik weet het …);
– onkruid tussen de voegen van de bestrating uithalen en klimop snoeien(2x een half uur);
– krom tafelblad uit elkaar halen, de latten doormidden breken en in de vuurschaal doen. Het metaal bij het oud ijzer zetten;
– last but not least: aanbod van vriendin aannemen om me te helpen met de tuinbank. Middag of ochtend daarvoor plannen en er gezellig samen aan werken.

Goed genoeg is ook prima

Ik accepteer dat sommige dingen anders zijn gelopen dan ik voor ogen had gehad. Dat maakt me nog geen slechte huis- of tuinvrouw. Ik hoef niet alles tot een perfect einde te brengen. Hoe het in de boekjes hoort te gaan blijkt, zeker in een tuin, niet vanzelfsprekend te lukken. Ik kan er van leren als iets niet of half lukt. Het maken van de gier bijvoorbeeld vond ik leuk, het deed me denken aan hoe we als kind heksensoepjes maakten van alles wat we tegenkwamen in de tuin. Die hekserige ervaring is al genoeg. Het volgend jaar ga ik weer iedere dag roeren en schrijf dan wel in mijn agenda wanneer het goedje klaar is en ik het ga gebruiken.

Worst voorhouden

Die worst, oftewel beloning, bestaat uit het visioen dat ik heb van mezelf op het bankje in de voormalige rommelhoek. Het komende najaar zit ik daar lekker warm bij de vuurschaal, met koffie en krant, uitkijkend op de tuin in herfstkleuren die er van daaruit gezien best mooi bij ligt.

Meld je hier aan voor de maandelijkse lessen van de Bewaarschool.

lantaarntje         lantaarntje

Weggooien is zonde

Als ik met mensen over mijn werk als professional organizer praat is dat voor velen spontaan aanleiding om hun eigen manier van omgaan met spullen onder de loep te nemen. Degenen die mij rechtstreeks vragen of ze wellicht hoarders zijn (problematische verzamelaars), bewaren meestal veel spullen vanuit de gedachte dat weggooien zonde is. Ze hebben immers ooit ervoor betaald en misschien gaan ze er nog eens iets mee doen. Bovendien willen ze het milieu niet belasten door die spullen zomaar weg te gooien.

Is er een probleem?

Berthold Gunster (bekend van het Omdenken): ‘Als je iets als een probleem ervaart komt dat doordat je (1) een idee of wens hebt over hoe de werkelijkheid zou moeten zijn en (2) een waarneming van de werkelijkheid hebt die daar niet mee
overeenstemt. De manier waarop wij onze doelen definiëren bepaalt of wij sommige feiten als een probleem ervaren. De dingen zijn wat ze zijn. Zonder betekenis. Wij zijn de betekenisgevers.’
Je hebt bijvoorbeeld de wens om in een opgeruimd huis te leven, alles redelijk makkelijk te kunnen vinden en zonder schaamte spontaan bezoek te kunnen ontvangen. Vervolgens zie je dat niet alle spullen in je bergruimtes passen. Ook word je geïrriteerd als je steeds moet zoeken naar dingen. En je hebt gemerkt dat je twee dagen nodig hebt om je huis aan kant te krijgen voordat je bezoek durft toe te laten. Een probleem is geboren.

Zonder de eerdergenoemde wens zou er geen probleem bestaan. Er zou niets aan de hand zijn als het voor jou niet opgeruimd hoefde te zijn, je met plezier zocht naar je spullen en je ongevoelig was voor wat je bezoekers van de toestand in je huis vinden.

mindmap Paul Foreman

Is er een verborgen probleem?

Voor degenen die vermoeden dat ze misschien te veel verzamelen is er de vraag of ze last hebben van de hoeveelheid spullen in huis. Worden ze erdoor beperkt in hun doen en laten? Soms is dat inderdaad het geval en hebben ze gemerkt hoe de ‘bewaarlingen’ steeds meer plaats zijn gaan innemen. Gevolg: woekeren met kastruimte, een overvolle bijkeuken of een berging waar ze zich moeizaam een weg doorheen moeten banen.
De last die deze situatie oplevert wordt bij vlagen gevoeld, niet eens altijd bewust.
Iedere keer als we echter een blik werpen op deze spullen klinkt er in ons hoofd een stemmetje. Behalve dat ze fysieke ruimte in beslag nemen, hebben we op de achtergrond vaak gedachtes over wat we nog met deze spullen zouden kunnen doen. Het lukt ons echter nauwelijks om aan deze 3D to-do-lijst te werken, want we hebben al zoveel andere bezigheden. Het gaat knagen, het vermoeit ons, het voelt als falen.

Onderzoeken

Het onderzoeken van je gedachtes en gevoelens met betrekking tot je spullen kan je meer inzicht geven in je bewaargedrag.
Hoe komt het dat je voorwerpen moeilijk los kunt laten? Herinneren sommige dingen je aan iemand of aan een fijne periode? Geeft het je een veilig gevoel om veel om je heen te hebben? Ben je bang dat je niet op alle situaties voorbereid bent als bepaalde dingen in je huis ontbreken? Kun je in het algemeen moeilijk beslissingen nemen? Ben je perfectionistisch of snel afgeleid? Zie je als creatieve duizendpoot oneindig veel gebruiksmogelijkheden in allerlei materialen? Bewaar je kranten en tijdschriften omdat je de informatie daarin altijd ter beschikking wil hebben? Voel je een grote verantwoordelijkheid voor het milieu?

Raar genoeg kan het accepteren van wat onveranderlijk is vaak juist een verandering inluiden. Door minder te focussen op bedreigingen zien we vanzelf meer kansen en mogelijkheden.

full house

Anders denken voor veelbewaarders

  • De meeste spullen worden er niet beter op wanneer we ze lang bewaren. Als we ze uit de circulatie houden kunnen anderen er geen plezier aan beleven. Hoe egoïstisch is dat? Op de websites inzameldoelen.nl en goedomtedelen.nl staan talloze bestemmingen voor onze overtollige spullen.
  • Als we dingen willen bewaren voor onze kinderen, bedenk dan dat zij (later) hun spullen liever zelf uitzoeken om hun leven in te richten.
  • De meeste herinneringen hebben we in ons geheugen opgeslagen en we hebben geen tastbare spullen nodig om ze terug te halen.
  • We kunnen onszelf vergeven dat we in het verleden soms dingen gekocht hebben die we niet optimaal gebruikt hebben. Vergissen is menselijk.
  • Het wegdoen van spullen ontslaat ons van de zelfopgelegde plicht om er nog eens iets mee te doen. Dat kan grote opluchting geven.
  • Als wij nu niets doen met ons teveel aan spullen, dan zullen de mensen na ons erover beslissen. We kunnen het beter zelf in de hand houden en naar eer en geweten zoeken naar de beste plek voor hergebruik of recycling.
  • Bewaren kost geld in de vorm van ruimte- en tijdverlies, we moeten de spullen op temperatuur houden of ze op een andere manier onderhouden (stomerij, wassen, stofzuigen, opslagruimte huren, kasten kopen).

Bewaren kan ook zonde zijn.

Bronnen
– Ja-maar… huh?! De techniek van het omdenken – Berthold Gunster.
– Digging Out – helping your loved one manage clutter, hoarding & compulsive acquiring – Michael A. Tompkins & Tamara L. Hartl.

Hieronder ten slotte een oefening uit Digging Out (een boek voor familieleden van mensen met hoardingproblemen):

Hiermee kun je ervaren hoe moeilijk het voor iemand met verzameldwang kan zijn om een alledaags voorwerp weg te moeten doen. Schrijf op wat je kunt doen met de dop van een plastic waterflesje. Wees creatief en bedenk zoveel mogelijk toepassingen. Zou je het dopje daarna nog zomaar kunnen weggooien?

Score (aantal toepassingen):

1-5: Goede eerste poging, maar we denken dat je nog meer kunt bedenken als je er de tijd voor neemt. Staat ‘kattenspeeltje’ bijvoorbeeld op je lijst?
6-10: Niet slecht! Dit is een aanzienlijk aantal mogelijkheden. Als je echter ‘koekjessnijder’ niet hebt opgeschreven heb je nog niet al je creativiteit aangeboord.
11-15: Goed gedaan! Jij kunt echt creatief denken over het gebruik van een waterflesdopje.
16 en meer: Uitstekend! Jouw geest ziet de eindeloze mogelijkheden van een alledaags voorwerp.

Marian Habets, juli 2016

Meld je hier aan voor de maandelijkse lessen van de Bewaarschool.

Alejandro Duran Washed up trash installation
Alejandro Duran – Washed up trash installation