De allereerste Nederlandse Hoardingweek…

… is begonnen.

Tijdens de Nederlandse Hoardingweek, van 17 tot en met 21 mei, kun je op de website nederlandsehoardingweek.nl dagelijks nieuwe relevante informatie over hoarding of verzameldwang vinden. Elke dag komt er weer nieuwe informatie beschikbaar. Er zijn webinars, blogs, films en verhalen van professionals die met hoarding te maken hebben. Je krijgt communicatietips, leestips, je bekijkt interviews en documentaires. Ook cliënten, de ervaringsdeskundigen komen aan het woord.

Deze week is georganiseerd om mensen in de omgeving van problematisch verzamelaars meer bekend te maken met hoardingproblematiek, ook wel verzameldwang genoemd. Meer weten over deze problematiek kan familie, collega’s of vrienden helpen om zonder oordeel gemakkelijker in contact te komen met mensen met verzameldwang. 
Maar ook voor professionals die te maken hebben met cliënten met verzameldwang geeft de website een schat aan informatie. Hoarding Netwerk Nederland is een LinkedIn groep waar professionals zich bij kunnen aansluiten om ervaring en kennis te delen met elkaar. Want er is ook nog veel niet bekend over hoarding en de behandelmogelijkheden.

Een van de gesprekstips van vandaag: ‘Behandel je dierbare als compleet mens, niet alleen als iemand met een probleem. Als het in elk gesprek dat je met ze voert over hun ‘probleem’ gaat, zullen ze binnenkort elk gesprek beëindigen. Neem de tijd om de relatie in evenwicht te brengen. Praat ook over plezierige bezigheden en fijne herinneringen. Dat is net zo belangrijk als het aanpakken van de hoardingsituatie’ (van Angela Esnouf en Wendy Hanes, www.hoardinghomesolutions.com.au)

In deze week wordt informatie gedeeld door allerlei professionals die regelmatig te maken hebben met mensen met hoardinggedrag. Denk daarbij aan de maatschappelijk werker, de professional organizer en de medewerkers van de woningcorporatie, GGZ of de GGD. Een groot deel van deze professionals werkt ook samen in de Landelijke Hoarding Werkgroep. Professional organizer Hilde Verdijk van Yourganize is een van de specialisten op hoardinggebied en mede-organisator van de Nederlandse Hoardingweek.

Ook de Bewaarschool van ZonderMeer heeft in de afgelopen jaren aandacht besteed aan hoarding. Er werden meerdere lessen gewijd aan de problemen die ontstaan door verzameldwang.

In ‘Smeken, vleien en dreigen’ bespreekt de Bewaarschool een boek voor mensen die persoonlijk iemand kennen met verzameldwang. Hoe ga je om met je naaste? 
Wat is belangrijker, hoe het huis er uitziet of hoe jullie relatie er uitziet?

In ‘Afscheid van illusies’ vertellen mensen in een forum waar ze tegenaan lopen in het samenleven met een partner met verzameldwang en wisselen ze tips, oplossingen en ervaringen uit.

Lees de lessen hier nogmaals terug.

Afscheid van illusies

Een compleet digitaal fruitschaalforum komt in actie als een vrouw ten einde raad haar spullenprobleem voorlegt. De meningen vliegen je als vitamines om de oren, van kort door de bocht via empathisch naar deskundig en gebaseerd op eigen ervaringen. In de vorige les van de Bewaarschool waren de gestudeerde deskundigen aan het woord. Nu is er ruimte voor ervarings- en levensdeskundigen. Deze en andere – al dan niet spontane – vormen van onderlinge ondersteuning zijn naar mijn idee van onschatbare waarde. Laten we daar meer gebruik van maken.

‘Voordat we gingen samenwonen ontdekte ik dat een kamer in zijn appartement helemaal vol dozen met documenten, oude serviezen, prullaria en ander spul stond. We hebben geprobeerd dit samen op te ruimen, maar het lukte hem niet om iets weg te doen. Uiteindelijk hebben we afgesproken dat hij na de verhuizing ‘ruimte in zijn leven’ zou maken voor mij.

Inmiddels zijn we verhuisd, prachtig nieuw appartement, maar het lukt hem maar niet om dingen weg te gooien. Hij probeert het echt, gaat zitten met een doos en pakt wat uit. Vervolgens wordt hij radeloos, paniekachtig, doos weer dicht, snel een luchtje scheppen en voorlopig weer even laten.
Intussen zit ik al maanden tussen de dozen (zestig!) en er komt maar geen einde aan. Dan zie ik opeens weer een hele rij prullaria ‘stiekem’ voor de boeken staan, of een paar opgerolde oude shirts in de kledingkast gepropt. Dan weet ik dat hij geprobeerd heeft op te ruimen…
Ik trek het niet meer!!  Hoe kan ik hiermee omgaan?


@koning

‘Wat vindt hij ervan als je spullen naar de kringloop brengt? Ik herken het gevoel wel dat het zonde is om spullen weg te gooien die nog goed zijn. Ik breng dat soort dingen naar de kringloop.’


@yellowsub

‘Misschien kun je eens contact opnemen met een psycholoog? Meer met het idee dat die je concrete tips kan geven over hoe je zo’n gesprek kunt sturen en welke manier misschien werkt om hem tot weggooien aan te zetten.’


@earring

‘Oh, ik voel zo met hem mee! Ik vind afscheid nemen van spullen ook zo moeilijk, er is altijd een reden waarom ik iets bewaar. Een mooi lintje kan nog gebruikt worden, of een leuk doosje komt altijd weer van pas. Opslag huren kost maar 67 euro per maand.’


@comice

‘Ik denk dat jullie hulp moeten gaan zoeken zodat hij hieraan kan gaan werken. Gewoon even goed opruimen neemt de oorzaak niet weg, er moet echt meer gebeuren.’


@earring, wij hebben geen 67 euro per maand liggen om aan opslag te besteden. @yellowsub, ik wil best mee naar de psycholoog! Misschien moet ik ook wel dingen aanpassen, des te beter! Maar we moeten hier wel wat aan gaan doen.


@krent

‘Als je opslagruimte gaat huren vind ik dat je toegeeft aan zijn verzamelwoede.’

 


@oranje boven

‘Dit lijkt me vreselijk. Ik ben juist van het weggooien als je het niet meer gebruikt (op een aantal dingen met sentimentele waarde na). Zou je relatie het overleven als jij – na een redelijke termijn – zelf de spullen uitzoekt en weggooit? Voor mijn part wanneer hij er niet is. Dat zou mijn manier van handelen zijn. Stoornis of niet.’


@granaat

‘Als je aan het eind van de maand nog geeneens 67 euro overhoudt dan vind ik het heel verstandig van je man om nog bruikbare spullen niet zomaar weg te gooien.’


 

@guaca

‘Zo heb ik ook veel spullen. Vandaag ben ik met pijn in mijn hart begonnen met afscheid nemen. Wat mij wel helpt is dat ik de spullen die waarde hebben of niet kapot zijn bij de kringloop breng. Zo doe ik er een ander hopelijk weer een plezier mee.’


@dragon

‘Container bestellen. Alles wat nu nog in dozen zit heeft-ie blijkbaar niet zo hard nodig!’

 


Bedankt voor alle reacties! Ik heb er echt wat aan.
Het kringloopidee van @koning kan ik nog uitwerken. Ik heb het al eens geopperd, maar het was nog niet echt een strategie.
Ik ga meer info over de stoornis opzoeken en als ik hem vertel wat het inhoudt dan staat hij er denk ik wel open voor.
En @oranje boven en @dragon, ik denk dat het voor ons niet zou werken, hoewel ik dolgraag alles in één keer in de vuilnis zou willen gooien. Hij vertrouwt er echter niet op dat ik goede criteria hanteer en hij wil het echt zelf doen. Als ik het dan stiekem zou doen denk ik dat hij dat als een vertrouwensbreuk zou opvatten. We zouden dan nog beter kunnen gaan latten.

@bessie


‘Wat herkenbaar zeg! Mijn partner heeft dat ook en alles is hier in beginsel in ‘zijn’ kamer gezet. Ik dacht: deur dicht en niet meer aan ergeren. Er zijn ergere dingen in de wereld… Maar toen ons tweede kind kwam moest die kamer leeg. Heel de zwangerschap heb ik aan zijn kop moeten zaniken. Ik dacht echt dat hij de baby tussen de dozen wilde gaan leggen. Uiteindelijk heeft hij wel een paar dingen weggegooid, maar het gros van de dozen is nu verplaatst naar een loze ruimte onder de vloer. Het is echt een stoornis, want hij kan nu nooit bij die spullen. Dus wat heb je er dan aan om ze te bewaren?’


@pitje

‘Hoe netjes opgeruimd ben jij? Zo netjes dat het lijkt op smetvrees? Of wil  je gewoon alle spullen netjes in de kast hebben, geen overvolle woonruimte, etc.? Jammer dat hij het doorschuift naar jou…’


@pitje, ik heb geen smetvrees want met schoonmaken ben ik juist weer vrij relaxed. Wel ben ik heel erg opgeruimd en vind ik het bijvoorbeeld al a-relaxed als de boeken in de boekenkast in dubbele rijen staan of als er in de keuken een heleboel pannen in elkaar gestapeld zijn. Het liefste wil ik overal makkelijk bij kunnen. Daar heb ik wel concessies in gedaan, ik stapel en zet sommige dingen dubbel zodat er meer past, maar ik wil dan niet dat er ook nog paperclipjes en papiertjes tussen gepropt worden.


@bessie

‘Tips heb ik niet. Wel heb ik het idee dat het ‘hielp’ toen hij naar zo’n programma op tv had gekeken, over een man met hetzelfde gedrag. Daar stond echt het hele huis vol. Ultimatums hielpen bij ons niet. Zelfs het ultieme ultimatum van een baby was hier niet genoeg. Sterkte ermee, het is lastig.’


@trio

‘Wat jouw man heeft heb ik ook in lichtere mate. Ik zou echt heel graag opruimen en een leger huis hebben, maar het gaat zeer moeizaam. Het duurt inderdaad eindeloos om een doos leeg te krijgen en het valt me zwaar. Dat klinkt misschien pathetisch, maar ik verbind aan veel dingen emotionele waarde. Dingen weggooien is voor mij dan ook vaak afscheid nemen van illusies (dat ik ooit nog weer in maatje 36 ga passen, dat ik ooit die taal ga leren waar ik boeken in heb, dat ik ga leren breien en daarvoor wol bewaar, etc.) en ook dat is voor mij emotioneel, ik associeer het met falen.

Wat ik ook herken is dat ik in paniek raak als ik onder druk gezet word om dingen weg te gooien, en om tempo te maken met opruimen. Toch heeft mijn vriend me wel geholpen met afscheid nemen van spullen (denk duizend koffiemokken en t-shirts waar ik allemaal herinneringen aan verbond, dat soort werk). Maar dat ging met geduld en lichte druk, niet met zware druk.
Ik weet niet precies wat je hieraan hebt, behalve dat ik het dus herken van je man. Maar het is echt iets psychisch. Een therapeut kan hem absoluut helpen met de onderliggende issues. Waarom denkt hij die spullen nodig te hebben, spelen er thema’s als verlies, houvast of – zoals bij mij – falen?
Maar nogmaals: ik denk dat het belangrijk is dat je gelooft dat je partner die spullen ook echt wel kwijt wil, maar het niet kan. En dat druk zetten niet helpt als hij er van in paniek raakt.’

@(o)pruimen


‘Niet alleen hierom, maar wij zijn gaan latten. Ik hou van schoon en opgeruimd, hij is een rommelkont. Baalt er zelf ook van… zo af en toe gaat hij puinruimen… zegt dan ook dat hij het veel fijner vindt als alles aan kant is, maar zodra hij maar iets laat liggen begint het van voren af aan. Zijn ouders zijn net zo.’


@trio

‘Ik ben ook enigszins erfelijk belast hoor. Mijn grootouders bewaarden ook alles (maar die hebben het excuus dat ze de oorlog hebben meegemaakt). Mijn vader en mijn broer zijn ook zo’n vreselijke verzamelaars. Hun argumenten zijn vaak: ja maar, dit is of wordt ooit een collector’s item, dat wordt veel geld waard. Nou, verkoop het dan, zeg ik dan…
Maar goed, als het moet kunnen ze wel dingen wegdoen, maar het ‘misschien komt het ooit van pas/wordt het geld waard’, dat herken ik.
Ik kan ook lang aanhikken tegen weggooien, maar als ik het rationeel benader (je hebt dit nog nooit gebruikt, die spijkerbroek ga je echt niet meer passen, bovendien is het model totaal uit de mode, etc.) dan kan ik het wel en heb ik verrassend genoeg ook nooit spijt achteraf.’


Er zit inderdaad een familiaire component in, @(0)pruimen, zijn vader was ook zo. Mijn vriend beseft wel dat het een stoornis is en doet bij vlagen zijn best dingen weg te doen. Maar ik merk dat dat toch oprecht heel moeilijk voor hem is. Ook het prullenbakken checken herken ik, haha. Zelfs een dopje van een fles haalt hij er uit ‘want misschien ooit nog nodig’.
En het wrange van het verhaal is: hebben we dan eens iets nodig, een stuk gereedschap of zo, dan moet ik het nieuw kopen omdat de berging zo tjokvol staat dat er niets vindbaar is.


@zure bom

‘Wat heftig joh, sterkte! Ik zou hem wel proberen te stimuleren om op te ruimen maar niet met veel druk, dan jaag je hem tegen je in het harnas. En ik zou al helemaal niet zelf dingen weg gaan gooien. Heeft hij zelf niet het idee dat hij die ruimte beter zou kunnen gebruiken?’


@trio, wat goed, bedankt voor de info! Jou is het dus wel gelukt om samen dingen weg te gooien zonder een therapeut? Ik denk dat mijn vriend ook dingen met falen associeert. Inderdaad talen leren, ik heb vijf verschillende Russische woordenboeken gevonden, om maar eens een taal te noemen. Ik word dan geïrriteerd: één goed woordenboek is toch genoeg?! Maar misschien is het voor hem verbonden aan die hoop om vloeiend Russisch te spreken. En dat het er nu niet inzit betekent niet dat het niet volgend jaar misschien wel zou kunnen, etc., etc. Het is wel goed om inzicht te krijgen in zijn gevoelens. Ik ga ook proberen om dit boven te krijgen in een gesprek. Goed om te horen dat je uiteindelijk zoveel weg hebt kunnen gooien!


@brains

‘Geen tips, wel sterkte …’

 


Inspiratiebron: Vivaforum  (vrijelijk bewerkt door Marian Habets)

Smeken, vleien en dreigen

Voor veel mensen aan wie ik vertel wat ik doe als professional organizer spreekt het tot de verbeelding als het gaat over mensen met verzameldwang, ook wel hoarding genoemd. Ze hebben de tv-programma’s gezien en vinden het onbegrijpelijk hoe iemand het zo ver heeft laten komen. Dat grote opruim- en schoonmaakacties voor het oog van de camera het onderliggende probleem van het verzamelgedrag niet oplossen, is voor iedereen echter duidelijk.

Een muur van onwil

Er zijn ook mensen die persoonlijk iemand kennen met deze problemen: een familielid, een buurvrouw, een vriend. Zij vertellen dan hoe machteloos zij zich vaak voelen of dat zij zelfs afgewezen worden door degene die problematisch verzamelt. Ze leven in angst dat hun familielid of vriend zal omkomen in een brand of onder omgevallen stapels spullen zal worden bedolven. Er is schaamte over de huizen met ongedierte, zonder verwarming of bruikbaar toilet. Verbittering en boosheid kunnen de boventoon gaan voeren als hun hulp voortdurend wordt afgewezen. In wat ooit liefdevolle en zorgzame relaties waren is dan alleen nog maar plaats voor discussies en ruzie, met uiteindelijk verwijdering als gevolg.

Digging Out

Hieronder zal ik een aantal tips beschrijven uit Digging Out – helping your loved one manage clutter, hoarding and compulsive acquiring (Michael A. Tompkins en Tamara L. Hartl). Het Engelstalige boek is geschreven voor mensen die iemand met een hoardingprobleem in hun – nabije – omgeving hebben en die op zoek zijn naar een manier om zinvolle hulp te bieden. Denk daarbij aan het voorkomen of opheffen van onveilige leefsituaties, het comfortabeler maken van de woonruimte en het herstellen van vastgelopen relaties.
Eerst een praktijkvoorbeeld uit het boek:

Gloria en Kate zijn ten einde raad. Hun 78-jarige moeder woont te midden van enorme stapels papier, kamers vol boeken en allerlei afval en puin. Ze heeft schurft en ademhalingsproblemen door het leven tussen vuilnis en stof. Een paar weken geleden is ze over het puin gestruikeld en heeft haar pols gebroken. Ze laat haar dochters niet toe om te komen opruimen en schoonmaken. Deze hebben van alles geprobeerd: smeken, vleien en uiteindelijk zelfs dreigen. Ze hebben hun moeder een mooi appartement voor ouderen aangeboden en haar zelfs uitgenodigd om bij een van hen te komen wonen. Ze wijst echter alle hulp steevast af. Na jaren van ruzie waarin de dochters af en toe stiekem afval door de achterdeur weghaalden, heeft ze hen verboden nog langer in haar huis te komen.

Waarom wordt hulp geweigerd?

Problematisch verzamelaars ontkennen vaak de ernst van de situatie. Ze zien het niet als een probleem dus waarom zou er iets moeten veranderen? Dat wil overigens niet zeggen dat zij geen stress ervaren in hun overvolle huis. Wat echter nog méér stress geeft is de gedachte aan mensen die hun ervan willen weerhouden om nog te verzamelen of die hun huis dreigen leeg te halen. Het idee om bepaalde spullen kwijt te raken is bijna onverdraaglijk. Het verzamelen geeft immers een gevoel van eigenwaarde. Je wilt bijvoorbeeld bekend staan als iemand die over alle mogelijke informatie beschikt en daarom bewaar je elke papiersnipper met informatie erop. Ook kan er in de loop der jaren veel wantrouwen en wrok zijn ontstaan. Familieleden hebben misschien zonder toestemming zakken vol spul uit huis gehaald, met het (onterechte) idee dat het toch niet gemerkt zal worden. Het wordt opgevat als stelen.
Ten slotte is er de angst om ontdekt te worden door instanties die de macht hebben om in te grijpen. De verhuurder wordt daarom het liefst buiten de deur gehouden en noodzakelijke reparaties uitgesteld, met steeds minder wooncomfort tot gevolg.

Schade beperken

Tompkins en Hartl pleiten voor een andere houding, de harm reduction attitude. Dit betekent dat je als betrokken familielid een aantal uitgangspunten hanteert.
Zorg er allereerst voor dat je de situatie niet erger maakt en door je acties alleen maar voor meer afstand zorgt. Bedenk ook dat het niet nodig is om álle verzamelgedrag te stoppen. Zodra het gevaar geweken is kan het voor het moment al voldoende zijn. Betrek de verzamelaar nauw bij eventuele acties. Je kunt iemand niet helpen zonder diens medewerking. Vraag toestemming voordat je advies geeft of spullen aanraakt. Realiseer je dat verandering langzaam gaat en dat motivatie kan fluctueren in de loop van de tijd. Ook kunnen er misschien andere, urgentere problemen zijn die eerst aandacht nodig hebben.
Naast deze uitgangspunten is het ook van belang dat je eventuele pijn uit het verleden los probeert te laten. In het boek worden zes pagina’s besteed aan leren om te vergeven. Denk na over wat je familielid op dit moment gelukkig zou kunnen maken. Laat je leiden door hoe je zou willen dat jullie relatie er uitziet en niet door hoe het huis er uit zou moeten zien.

In het boek wordt verder uitgebreid aandacht besteed aan het inventariseren van de gevaren in huis, het samenstellen van een team en het maken van een plan. Ook de te verwachten hobbels op de weg komen aan de orde.

Michael A. Tompkins is psycholoog en mede-oprichter van het San Francisco Bay Area Centrum voor Cognitieve Therapie en van de Academie voor Cognitieve Therapie. Ook is hij universitair docent aan de Universiteit van Californië in Berkeley in de VS.

Tamara L. Hartl heeft een eigen klinische praktijk in Saratoga in Californië (VS) en werkt als psycholoog binnen de Palo Alto Gezondheidszorg. Zij heeft meegewerkt aan diverse publicaties op het gebied van hoardinggedrag.

Meld je hier aan voor de nieuwe lessen van de Bewaarschool.

Hieronder de link naar een indringende film van Martin Hampton over hoarding.

Possessed 

Weggooien is zonde

Als ik met mensen over mijn werk als professional organizer praat is dat voor velen spontaan aanleiding om hun eigen manier van omgaan met spullen onder de loep te nemen. Degenen die mij rechtstreeks vragen of ze wellicht hoarders zijn (problematische verzamelaars), bewaren meestal veel spullen vanuit de gedachte dat weggooien zonde is. Ze hebben immers ooit ervoor betaald en misschien gaan ze er nog eens iets mee doen. Bovendien willen ze het milieu niet belasten door die spullen zomaar weg te gooien.

Is er een probleem?

Berthold Gunster (bekend van het Omdenken): ‘Als je iets als een probleem ervaart komt dat doordat je (1) een idee of wens hebt over hoe de werkelijkheid zou moeten zijn en (2) een waarneming van de werkelijkheid hebt die daar niet mee
overeenstemt. De manier waarop wij onze doelen definiëren bepaalt of wij sommige feiten als een probleem ervaren. De dingen zijn wat ze zijn. Zonder betekenis. Wij zijn de betekenisgevers.’
Je hebt bijvoorbeeld de wens om in een opgeruimd huis te leven, alles redelijk makkelijk te kunnen vinden en zonder schaamte spontaan bezoek te kunnen ontvangen. Vervolgens zie je dat niet alle spullen in je bergruimtes passen. Ook word je geïrriteerd als je steeds moet zoeken naar dingen. En je hebt gemerkt dat je twee dagen nodig hebt om je huis aan kant te krijgen voordat je bezoek durft toe te laten. Een probleem is geboren.

Zonder de eerdergenoemde wens zou er geen probleem bestaan. Er zou niets aan de hand zijn als het voor jou niet opgeruimd hoefde te zijn, je met plezier zocht naar je spullen en je ongevoelig was voor wat je bezoekers van de toestand in je huis vinden.

mindmap Paul Foreman

Is er een verborgen probleem?

Voor degenen die vermoeden dat ze misschien te veel verzamelen is er de vraag of ze last hebben van de hoeveelheid spullen in huis. Worden ze erdoor beperkt in hun doen en laten? Soms is dat inderdaad het geval en hebben ze gemerkt hoe de ‘bewaarlingen’ steeds meer plaats zijn gaan innemen. Gevolg: woekeren met kastruimte, een overvolle bijkeuken of een berging waar ze zich moeizaam een weg doorheen moeten banen.
De last die deze situatie oplevert wordt bij vlagen gevoeld, niet eens altijd bewust.
Iedere keer als we echter een blik werpen op deze spullen klinkt er in ons hoofd een stemmetje. Behalve dat ze fysieke ruimte in beslag nemen, hebben we op de achtergrond vaak gedachtes over wat we nog met deze spullen zouden kunnen doen. Het lukt ons echter nauwelijks om aan deze 3D to-do-lijst te werken, want we hebben al zoveel andere bezigheden. Het gaat knagen, het vermoeit ons, het voelt als falen.

Onderzoeken

Het onderzoeken van je gedachtes en gevoelens met betrekking tot je spullen kan je meer inzicht geven in je bewaargedrag.
Hoe komt het dat je voorwerpen moeilijk los kunt laten? Herinneren sommige dingen je aan iemand of aan een fijne periode? Geeft het je een veilig gevoel om veel om je heen te hebben? Ben je bang dat je niet op alle situaties voorbereid bent als bepaalde dingen in je huis ontbreken? Kun je in het algemeen moeilijk beslissingen nemen? Ben je perfectionistisch of snel afgeleid? Zie je als creatieve duizendpoot oneindig veel gebruiksmogelijkheden in allerlei materialen? Bewaar je kranten en tijdschriften omdat je de informatie daarin altijd ter beschikking wil hebben? Voel je een grote verantwoordelijkheid voor het milieu?

Raar genoeg kan het accepteren van wat onveranderlijk is vaak juist een verandering inluiden. Door minder te focussen op bedreigingen zien we vanzelf meer kansen en mogelijkheden.

full house

Anders denken voor veelbewaarders

  • De meeste spullen worden er niet beter op wanneer we ze lang bewaren. Als we ze uit de circulatie houden kunnen anderen er geen plezier aan beleven. Hoe egoïstisch is dat? Op de websites inzameldoelen.nl en goedomtedelen.nl staan talloze bestemmingen voor onze overtollige spullen.
  • Als we dingen willen bewaren voor onze kinderen, bedenk dan dat zij (later) hun spullen liever zelf uitzoeken om hun leven in te richten.
  • De meeste herinneringen hebben we in ons geheugen opgeslagen en we hebben geen tastbare spullen nodig om ze terug te halen.
  • We kunnen onszelf vergeven dat we in het verleden soms dingen gekocht hebben die we niet optimaal gebruikt hebben. Vergissen is menselijk.
  • Het wegdoen van spullen ontslaat ons van de zelfopgelegde plicht om er nog eens iets mee te doen. Dat kan grote opluchting geven.
  • Als wij nu niets doen met ons teveel aan spullen, dan zullen de mensen na ons erover beslissen. We kunnen het beter zelf in de hand houden en naar eer en geweten zoeken naar de beste plek voor hergebruik of recycling.
  • Bewaren kost geld in de vorm van ruimte- en tijdverlies, we moeten de spullen op temperatuur houden of ze op een andere manier onderhouden (stomerij, wassen, stofzuigen, opslagruimte huren, kasten kopen).

Bewaren kan ook zonde zijn.

Bronnen
– Ja-maar… huh?! De techniek van het omdenken – Berthold Gunster.
– Digging Out – helping your loved one manage clutter, hoarding & compulsive acquiring – Michael A. Tompkins & Tamara L. Hartl.

Hieronder ten slotte een oefening uit Digging Out (een boek voor familieleden van mensen met hoardingproblemen):

Hiermee kun je ervaren hoe moeilijk het voor iemand met verzameldwang kan zijn om een alledaags voorwerp weg te moeten doen. Schrijf op wat je kunt doen met de dop van een plastic waterflesje. Wees creatief en bedenk zoveel mogelijk toepassingen. Zou je het dopje daarna nog zomaar kunnen weggooien?

Score (aantal toepassingen):

1-5: Goede eerste poging, maar we denken dat je nog meer kunt bedenken als je er de tijd voor neemt. Staat ‘kattenspeeltje’ bijvoorbeeld op je lijst?
6-10: Niet slecht! Dit is een aanzienlijk aantal mogelijkheden. Als je echter ‘koekjessnijder’ niet hebt opgeschreven heb je nog niet al je creativiteit aangeboord.
11-15: Goed gedaan! Jij kunt echt creatief denken over het gebruik van een waterflesdopje.
16 en meer: Uitstekend! Jouw geest ziet de eindeloze mogelijkheden van een alledaags voorwerp.

Marian Habets, juli 2016

Meld je hier aan voor de nieuwe lessen van de Bewaarschool.

Alejandro Duran Washed up trash installation
Alejandro Duran – Washed up trash installation

%d bloggers liken dit: